Alweer gemiste kans voor onze post

Anderhalf jaar terug was het al duidelijk dat dit de verkeerde richting uit ging

Ons evenveel verguisde als bejubelde postgebouw wordt weer eens getransformeerd in... jawel: 4000 vierkante meter shoppingfun (sic!)!. Shoppingfun, zo staat het er wel degelijk. Is dit echt het enige wat ze kunnen verzinnen voor één van de belangrijkste en meest centrale gebouwen van Gent? Dat de belangrijke publieke (en sociale!) functie van de post teloorging, tot daar aan toe. Nieuwe tijden vergen nieuwe organisatie van zulke diensten. Maar is het niet de verantwoordelijkheid van een degelijk stadsbestuur om dergelijk architecturaal icoon een waardige nieuwe functie te geven? Een bestemming die niet alleen het gebouw zelf maar de hele omgeving opwaardeert? We hadden toch een klein beetje creativiteit en visie verwacht op de altijd al stiefmoederlijk behandelde Koornmarkt. Al jaren vragen we bijvoorbeeld een plek waar niet de platte commercie maar eerlijke handelaren Gentenaars heel het jaar door verse voeding kunnen aanbieden. Op de Groenten- en Vrijdagmarkt vinden we één keer per week wat we nodig hebben maar voor wie in het Centrum woont of werkt is het de laatste decennia steeds moeilijker geworden om verse groenten en fruit, brood, zuivel of vlees buiten de multinationale ketens om te vinden. Zowat alle steden in het buitenland hebben overdekte markten waar niet alleen onafhankelijke marktkramers hun waren aanbieden maar waar ook talrijke eetstalletjes een gedroomde ontmoetingsplek vormen tijdens de lunchpauze. Madrid, Sète, Augsburg, Göteborg,... allen beschikken ze over zulke gastvrije pleisterplaatsen waar we graag tot rust komen.Gent helaas. Toen het Vleeshuis 20 jaar terug werd ontruimd is een eerste kleine  kans hiertoe gemist. De oude Vismijn was nog veel geschikter (ruimer ook!) maar is uiteindelijk ook uit handen gegeven (voor, toegegeven, op zich wel een geslaagd project). De Post werd PostPlaza en bewees weer eens dat Gentenaars niet echt zitten te wachten op shoppingcenters met nog meer van 't zelfde (zie de mislukte Bourdongeschiedenis). In de plaats van hier lering uit te trekken gaat het nu weer identiek dezelfde richting uit.
4000 vierkante meter eating en meeting fun, daar wachten de Gentenaars op!

Graslei gegijzeld of: een opgestoken middenvinger naar de Gentenaar

Ik vroeg me al enkele dagen af welk evenement we zo kort na de Gentse Feesten en Odegand nu weer zouden meemaken op de Graslei . Vandaag krijgen we het antwoord: het gaat om louter privé-initiatief, een walking diner van hooguit enkele uren voor een select groepje genodigden waarvoor onze Graslei zomaar 10 dagen lang wordt bezet. Enfin, dat lees je in het bijgaand artikel.

Vluchtelingen opvangen of uitgeprocedeerden opsluiten, festivals met bijzonder cachet organiseren, ook al verdienen private ondernemingen (GS4 of Pole Pole) daar een serieuze frank aan, het kan nog verkocht worden als publieke manifestatie, toegankelijk voor iedereen  of op zijn minst het algemeen belang dienend. Pontons zijn nu eenmaal in en, hoewel een trend die (hopelijk) niet verder gaat uitbreiden, tot nu toe vond ik de Graslei evenementen wel relevant én geslaagd.

In het licht van wat we nu meemaken wordt het hoog tijd dat het stadsbestuur zich eens gaat bezinnen over gebruik van het openbaar domein. De publieke ruimte wordt geacht ten allen tijde open te staan voor en ten dienste te staan van... het publiek, de burger. De Stad Gent en (in dit geval) het agentschap Waterwegen en Zeekanaal beheren dit domein in opdracht van diezelfde burger. Daarbij dient privé-initiatief helemaal niet uitgesloten te worden. Maar 10 dagen lang het mooiste plekje van Gent, of zeker meest iconische, gijzelen voor enkele uurtjes exclusief privéplezier is boertig machtsvertoon van een projectontwikkelaar, een opgestoken middenvinger naar de Gentenaar.

Bedrijf mag Graslei 10 dagen afhuren voor één privéfeest, en dat kost slechts 1.415 euro

We're already preparing emergency housing for American #refugees, just in case.

Ze zijn d'er aan begost

Ze zijn d'er aan begost. De voorbereidingen voor het optrekken van het eerste nieuwe Rabot gebouw zijn gestart. Benieuwd hoe dat er in 't echt gaat uitzien. De tweede af te breken Rabottoren staat er nog onaangeroerd bij, behalve dat alle mogelijke ingangen afgeslagen zijn met planken (om squatters te ontmoedigen). Volgens de laatste berichten starten de ontmantelingswerken ergens begin 2017. Dit betekent eerst alle ramen, deuren en alles wat los kan verwijderen, daarna maandenlang het asbest verwijderen waarna de definitieve afbraakwerken kunnen beginnen. Hopelijk verloopt dit alles zonder surprises of faillissementen zodat dit geen 3 jaar moet duren zoals met de eerste toren.

Boerkiniverbod in Nice

Boerkiniverbod in Nice
Te gek voor woorden? Toevallig zag ik gisteren de film "Er ist wieder da", een hilarische, absurdistische slapstick die je gaandeweg met een aantal wrange vragen opzadelt over hoe makkelijk misnoegde geesten te manipuleren zijn en welke verantwoordelijkheid politici en media daarin dragen. Schrikbarend: de snelheid waarmee de gieren binnen de #NVA (en het is enigszins geruststellend te zien dat hierover zelfs binnen die partij onenigheid heerst) zich op het thema hebben gestort om de oprechte woede, het verdriet, de ontreddering in Vlaanderen na de terreurgolf te kapen voor hun voze vetzakkerij.
Onderaan nog een toemaatje om in de sfeer te blijven.

Franse beelden boerkiniverbod roepen dwingende vraag op: vanaf wanneer is vergelijken met jaren dertig oké?

24-08-16, 19.10u - Bart Eeckhout

Bart Eeckhout is commentator bij De Morgen.

Het zijn verbijsterende beelden. Een vrouw ligt op het strand van Nice aan de Franse Méditerranée in kledij die het grootste deel van haar lichaam bedekt: een legging, een hemd, een hoofddoek voor het haar. Vier politie-agenten komen rond haar staan. De vrouw heeft de keus: ophoepelen en boete betalen, of haar lichaam meer ontbloten. De vrouw, duidelijk geïntimideerd door de politiemacht, kiest de laatste optie... (lees verder) 

View image on Twitter 

 

Er ist wieder da: wrang lachen met de wil van Hitler

Als bijlage bij de post over het boerkiniverbod in Nice.

Kerstplaten op Radio 1: mijn voorstel

Mijn voorstel voor de Kerstochtend bij De zomer van... in dit geval Kat Steppe (maar Kat had er geen oren naar - wat heeft Frank Vander Linden dat meiske bijgebracht?) En ik koos nochtans het meest toegankelijke nummer van mijn all time favoriete kerstelpee: Claws van The #HybridKids , alias Morgan Fisher.

Sonny op de wijze van Sunny

Bouli, yes! Niet alleen hartverwarmende regisseur, acteur, entertainer en schoon mens, blijkbaar ook onnavolgbare zanger. Dat laatste wist ik nog niet. Voor wie het Boulinees niet machtig is staat de tekst eronder!



Graag het origineel?
Ga kijken bij Bobby Hebb. Maar vergeet ook de schitterende versies van Cher en van Georgie Fame niet!